هی میدوم، آرام و قرار ندارم، خانه کوچک است و بیرون محدود و اتوبوس ها تهوع آور! شب تا صبح رویا میبافم، صبح که میشود میدوم راه خانه تا رویا را . . . حرفم را نمی فهمند، از ظاهرم حرف می زنند و بدویت ذاتیم را می دزدند! هی میدوم، سقف کوتاه میشود، در دستهایم باغی می روید، نوزده تمام میشود.میگویم از تمام دنیا همین یک شب برای من است، یک آرزو دارم، چشم هایم را میبندم : بیست !

فرهنگ لغتِ امیلی اگر وجود داشت، قطعا برای کلمه ی "دوری" نوشته بود : آنچه که دوست داشتن را به گُه میکشد یا به عبارتی آنچه که ذهن شما را به گُه تبدیل میکند از فرطِ فکر و خیال بیخود و بی جهت.

یک وقت هایی احساس میکنم من متعلق به اینجا نیستم، متعلق به این فضای زیستن، متعلق به این ارتباطات ! شاید این احساس، ضعف من باشد که توانایی تعامل با محیط رو ندارم . اما مدت طولانی ای ست که این یک وقت هایی تبدیل به همه ی وقت ها شده است . از اول لحظه ی باز کردن چشم هایم تا بستن آنها ! به فضای بی نهایتی ا

به نپختگی سالهای جوانی سوگند که دنیا جای بهتری خواهد شد اگر و تنها اگر واقعی باشیم! به احساساتِ خامِ سالهای جوانی سوگند که بدون تظاهرِ به زیستن، پخته میشویم! به عمقِ تنهایی هایمان سوگند که تنها نمی مانیم .

یه خانمی توی مسجد که بغل دست مامان نشسته بوده ازش میپرسه که "به کی میخوای رأی بدی؟" مامان هم میگه "روحانی." بعد اون خانمه میگه "وای!فکرشم کردی توی قیامت چی میخوای جواب بدی؟!روحانی رفته توی خارج امضا کرده که قراره قرآن از مدرسه ها جمع بشه بعدشم توی مدرسه به بچه هامون همجنس بازی یاد بدن!پناه بر خدا!"

لطفا یکی داوطلبانه شونه ش رو بیاره جلو تا بزنم روش و بگم : اوه پسر چقده دیگه باید توی کوره بمونیم تا پخته شیم ! پس ما کی قراره شاخ باشیم ؟

---